Aktem organizacyjnym z 1 września 1918 roku pierwszy Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Antoni Ponikowski powołał w Warszawie nową szkołę średnią. Było to kilka miesięcy przed całkowitym i formalnym odzyskaniem przez Polskę niepodległości. Do utworzenia Gimnazjum Państwowego im. Stefana Batorego (taką nazwę nasza szkoła początkowo nosiła) najbardziej przyczynili się profesorowie: Tadeusz Łopuszański i Antoni Ponikowski - zasłużeni pedagodzy i organizatorzy polskiego szkolnictwa w tym okresie.

28 września tego samego roku (1918) dokonano poświęcenia przeznaczonego dla nowego gimnazjum gmachu po byłym rosyjskim IV Gimnazjum Żeńskim przy ulicy Kapucyńskiej 21 i uroczyście otwarto rok szkolny. Pierwsze lata nauki wykazały, że warunki lokalowe nie pozwalają na wprowadzenie nowoczesnych programów nauczania, zwłaszcza w zakresie nauk matematyczno-przyrodniczych, wymagających oprócz sal lekcyjnych także wielu pracowni.

Dlatego już w roku 1922, również z incjatywy prof. Ponikowskiego, rozpoczęto budowę nowoczesnego gmachu przy ul. Myśliwieckiej 6. W lutym powstał komitet budowy, m. in. z udziałem wybitnego architekta i projektanta obiektu prof. Tadeusza Tołwińskiego, we wrześniu położono fundamenty, 15 września 1924 roku rozpoczęła się nauka w nowym gmachu.

Lata 1925 - 1928, to czasy porządkowania terenu, urządzania boiska, kortów tenisowych i placu krykietowego, zakładania trawników i kwietników oraz urządzania szkolnego ogrodu botanicznego. Szczególną pomocą służył w tych pracach naczelny inżynier m. st. Warszawy - Jan Chmieleński.

Szkoła realizowała program czterech klas gimnazjalnych i dwóch licealnych o kierunkach: humanistycznym, przyrodniczym i matematyczno - fizycznym, z językami obcymi: angielskim i francuskim. Zajęcia odbywały się w doskonale wyposażonych pracowniach, zaś gimnastyka w sali z oprzyrządowaniem lub na boisku z bieżnią, kortach tenisowych i placu do gier. Jednak największą atrakcję stanowił kryty basen. Uroczystości szkolne urządzano w pięknej auli.

Poza doskonałym wyposażeniem szkoła wyróżniała się też współpracą ze znakomitymi nauczycielami. Np. historii uczył Stanisław Arnold, języka polskiego - poeta Stanisław Młodożeniec, geografii - Gustaw Wuttke. Ogromną rolę w utrzymaniu wysokiego poziomu szkoły odegrali jej kolejni dyrektorzy i zarazem wybitni pedagodzy: Zdzisław Rudzki, Wiktor Ambroziewicz, Mieczysław Radwański.

Uczniowie pochodzili z różnych środowisk społecznych, o różnym stopniu zamożności oraz z grup mniejszości narodowych. Istniało Koło Matek, które organizowało potrzebującym pomoc materialną i dbało o właściwą współpracę rodziców i szkoły. Patronowało ono również różnorodnym akcjom i imprezom.

Bardzo ważną rolę pełniło harcerstwo. Powstała i działała 23 Warszawska Drużyna Harcerzy nazwana „Pomarańczarnią”. Wśród jej opiekunów był m. in. druh Lech Domański, wychowawca przyszłych członków Szarych Szeregów.

Wojna nie oszczędziła szkoły. Budynek został zniszczony; pierwszego piętra praktycznie nie było, sterczały wypalone ruiny, bez okien i drzwi. Mimo to już wczesną wiosną ( na przełomie marca i kwietnia ) 1945 roku rozpoczęto naukę. Państwowe Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego otrzymało nr 2 i status szkoły koedukacyjnej ( przed wojną było to gimnazjum męskie ). Z każdym rokiem szkoła powracała do dawnej formy - naprawiono mury i dach, wyremontowano salę gimnastyczną, odbudowano i wyposażono aulę, powstały pracownie przedmiotowe.

Wychowankowie mówią, że w „Batorym” było ciężko, ale fantastycznie. I po latach przysyłają do szkoły własne dzieci.

Od 1931 roku hymnem Szkoły są słowa profesora Stanisława Młodożeńca do muzyki Witolda Lutosławskiego:

"Pochodem idziemy uczniowska gromada,

Świat wielki się oczom naszym rozkłada.

Łamiemy rozumem wciąż nowe zapory

Więc naprzód i naprzód, bo znak nasz Batory!

Pochodem idziemy uczniowska gromada

I serca nam rosną i tętnią uporem.

Więc naprzód i naprzód tym światem owładać,

Więc naprzód i naprzód, bo znak nasz Batory!

Batooory. Znak nasz Batooory!"

 

Hymn

 

Goście

Szkoła gościła w swoich murach wielu znamienitych gości. Odwiedzili nas między innymi:

Elżbieta II

 

 

Lech Wałęsa

 

Jan Nowak - Jeziorański